Alles gebeurt met een reden. Meer dan wat dan ook, geloof ik dat. Deelnemen aan een ayahuasca-ceremonie in Peru stond immers nooit op de planning. Dat we uiteindelijk toch voor €585 per persoon een vijfdaags retreat met drie ceremonies net buiten Cuzco boekten, had een drietal oorzaken. Als eerste sprak ik vlak voor ons vertrek naar Nepal een vriend die bevlogen over zijn ervaringen met de plant sprak. Hoewel mijn interesse was gewekt, had ik geen tijd meer om zoiets ook daadwerkelijk in te plannen. Ook toen we twee maanden later in India een bezoek brachten aan een guru die ons beloofde dat Peru levensveranderend zou zijn, ging er geen belletje rinkelen. We legden het ter kennisgeving naast ons neer en dachten er niet meer aan totdat we in Machu Picchu uiteindelijk in gesprek raakten met de Amerikaanse Adam. Net als veel Amerikanen in Peru, was hij speciaal naar het land gevlogen voor een ayahuasca-ceremonie in combinatie met een bezoek aan de oude Inca-stad. Hoe meer hij vertelde, hoe enthousiaster wij werden. Onze reis in dit land kwam langzaam tot een einde en levensveranderend was het nog niet geweest. Wellicht dat de ayahuasca daar verandering in zou kunnen brengen. We hakten de knoop door, gingen de uitdaging aan en boekten het retreat.
Dat voelde goed. En dat moet ook. Want het nemen van ayahuasca is niet zonder risico en vereist, naast een gezonde geestelijke conditie, ook een serieuze voorbereiding. En dus haalden we onze geitenwollensokken van zolder, lieten het haar op onze benen groeien, kochten een strippenkaart bij de plaatselijk yogastudio en begaven ons in de wereld van het veganisme. Het dieet, dat we niet alleen zeven dagen van tevoren maar ook gedurende het retreat en zeven dagen na de laatste ceremonie moesten blijven volgen, bleek de grootste uitdaging. Negentien dagen lang geen alcohol, koffie, chocolade, rood- of varkensvlees, vet of gefrituurd eten. Geen voedsel dat bewerkt is en geen zout, suikers, zuren of specerijen. Kortom, smakeloos én gezond. Nu lijkt dat wellicht niet heel ingewikkeld, maar als je zelf geen beschikking hebt tot een keuken ben je veelal aangewezen op de plaatselijke restaurants. Het feit dat er in Cuzco meerdere goedkope veganistische restaurants gesitueerd zijn, bleek een geluk bij een ongeluk. Een geluk omdat het ons hielp het dieet zo goed mogelijk te volgen. En een ongeluk, omdat ik het eten na zes dagen écht niet meer trok. Terwijl Noëlle tussen de maaltijden door het internet afstruinde om de ervaringen van anderen te lezen, droomde ik van eten. Lekker eten. Want linksom of rechtsom, dat is waar elke rugzaktoerist naar snakt. Hoewel onze gedachten af en toe bij vrienden en familie waren, dachten we doorgaans vooral aan de kook-kunsten van onze moeders. Aan brood dat naar brood smaakt. Aan bitterballen op het terras. Want wie een andere reiziger ontmoet, komt na het uitwisselen van enkele banaliteiten, al vlug tot de kern. Welk eten van thuis mis jij?
Terwijl mijn gedachten alweer afdwalen, stoot Noëlle mij aan. Haar gezicht is lijkbleek. “Ik lees net een verhaal over iemand die tijdens zijn ceremonie letterlijk in de hel was.” Niet erg onder de indruk, haal ik een wenkbrauw op. Nadat ik mijn ogen over het dagmenu van een van de veganistische restaurants heb laten glijden, kijk ik haar aan. “Erger dan dit kan het toch niet zijn?” Ik zie haar weifelen. Even denk ik na. Er zijn toch altijd mensen die een grotere uitdaging voor hun kiezen krijgen dan wij? Terwijl ik daar over nadenk, worden mijn gedachten ruw onderbroken door het geluid van mijn telefoon. Een van de medewerkers van het ayahuasca-centrum staat voor de deur. In allebei zijn handen draagt hij een jerrycan vol vulkanisch water. Terwijl hij twee grote glazen tevoorschijn tovert, houden wij onze adem even in. Om ons lichaam te reinigen zullen wij dit zoute water moeten drinken totdat er aan de andere kant diarree uitkomt. Al na de eerste slok kijk ik mijn zusje geschrokken aan. “Wat is het maximale aantal glazen dat iemand hiervan ooit heeft moeten drinken?” Ik richt me nu tot de begeleider. “Vierentwintig”, antwoord hij resoluut. Mijn zusje verslikt zich en kotst het water op de vloer uit. Vergeet de ceremonie, denk ik. We zijn al in hel.
