De voordeur die open en dicht gaat. Het geluid van wielen die over de tegelvloer rollen, liftdeuren die open en dicht gaan en koffers die in en uit de lift worden getild. Nieuwe stemmen in de keuken. Het is de eerste maandag van de maand. Alle niveaus beginnen weer van voor af aan en een weekend lang druppelden nieuwe studenten het gebouw binnen. In plaats van Spaans, klinkt er weer volop Engels bij het ontbijt. Jong en oud, van Duitsland en Noorwegen tot Australië, Canada en Groenland. Iedereen spreekt tegenwoordig Engels, en al direct wordt er gekozen voor het gemak van een snelle conversatie. Hoewel de stranden langzaam leger geraken, is het hoogseizoen op de Gran Canaria: School of Languages begonnen.
Sommigen zijn hier op vakantie. Ze blijven één of twee weken en leren Spaans voor hun plezier. Zij vertrekken in het weekend ’s ochtends vroeg naar het strand en keren pas ’s avonds weer terug. Ze gaan elke avond uit en willen het maximale uit elke minuut halen. Twaalf jaar geleden deed ik hetzelfde in Barcelona. Het leren van de Spaanse taal was toen niet mijn doel. Nieuwe mensen leren kennen, nieuwe ervaringen opdoen en ‘volwassen’ worden was toen het allerbelangrijkste. Deze keer ben ik hier met een heel ander doel. Ik sta aan het begin van iets nieuws en met mij vele anderen die hier op dit moment zijn. Ze zijn vaak, maar niet altijd, van mijn leeftijd en op zoek naar de zin van hun leven. Ze staan op het punt om een punt achter hun oude leven te zetten of hebben dat net gedaan en zijn in Gran Canaria opnieuw begonnen. Serieus storten we ons op het leren van de nieuwe taal, niet wetende wat ons over een paar maanden precies te wachten staat. Naast deze twee groepen, kunnen we echter nog een derde groep onderscheiden: de gepensioneerden of zij met uitzicht op hun pensioen. Zij komen hier om zich te oriënteren. Is Spanje het land waar ze hun laatste jaren willen doorbrengen of kiezen ze liever voor iets anders? Van Gran Canaria reizen ze naar Madrid of Thailand, op zoek naar de plek waar ze zich thuis voelen. Ondanks alle uiteenlopende motieven om aan een Spaans cursus in Las Palmas te beginnen, constateerde iedereen vanochtend hetzelfde. Wat is het hier warm, wat is het hier lawaaierig en wat zijn er veel muggen.
Aangezien ik (op één iemand na) de enige in de residentie en bij het ontbijt was die hier al iets langer was, werd ik al direct gevraagd om mijn opgedane kennis en ervaring met de groep te delen. Geen enkel probleem. Mijn eerste advies, “sluit ’s nachts je ramen zodat je geen last hebt van het lawaai en de muggen”, werd al direct in de wind geslagen. “Onmogelijk, het is hier veel te warm! Ik kijk wel in de stad of ze toevallig muskietennetten verkopen.” Wat jij wilt. “Klopt het dat de zon hier ontzettend sterk is en dat je snel verbrand?”, vroeg een ander. “Ja”, antwoordde ik, “zelf ga ik liever wat later naar het strand. Tussen vier en zeven uur is het nog steeds warm, wordt je bruin, maar verbrand je minder snel.” Ook dat advies werd niet ter harte genomen. Het grootste gedeelte van de residentie ligt allang op het strand, genietend van een twee weken durende vakantie. Druk pratend hoorde ik ze vertrekken. Het brengt weer wat leven in de brouwerij. Als ik zin heb, sluit ik me bij ze aan, en zo niet, dan niet. Over twee weken zal de rust weer wederkeren en worden de conversaties tijdens het ontbijt weer in gebrekkig Spaans gevoerd. Voor nu kan ik mij beter bij hun aansluiten: lekker genieten van de zon en de zee nu het nog het kan. Ondertussen werk ik nog even aan mijn advies, want ook mijn voormalige lerares vond dat van mij niet altijd even geslaagd. Want wat raad je een buitenlander die graag Spaans wilt leren aan, als hij aangeeft dat hij het lezen van de Spaanse krant na tien minuten moe is omdat hij er te weinig van begrijpt? Terwijl mijn klasgenoten makkelijkere lectuur of het gebruik van een woordenboek aanraden, volg ik nog steeds mijn eigen advies op. “Lees geen Spaanse kranten”, denk ik, terwijl ik mijn e-reader in mijn strandtas stop. Tijd om te genieten van de zon.
