Met glinsterende ogen ontkurken we onze eerste fles wijn. Op de zelf gestookte, naar gootsteenontstopper smakende, brouwsels uit Nepal na hebben we sinds het verlaten van het vliegtuig in Kathmandu geen druppel meer gedronken. En hoewel onze eetlust nog niet volledig is teruggekeerd, eten we in ieder geval weer normale porties en lijken we opnieuw aardig in vorm te zijn. Dat ik daarbij uitsluitend naar onze conditie verwijs, moge duidelijk zijn. Twee weken diarree is funest voor elk vrouwelijk figuur, waardoor een glas (of fles) wijn en een reep chocolade (of vijf) voorlopig nog geen enkele schade kunnen aanrichten. Sterker nog, ze zijn essentieel als we willen voorkomen dat de andere campinggasten ons stukjes brood gaan toewerpen.
Met een glas heerlijke Nieuw-Zeelandse witte wijn, luiden we daarom een nieuw hoofdstuk in. Zou het kunnen dat de voedselvergiftiging ons uiteindelijk fataal is geworden? Jazeker. Want waarvan wij denken dat het Nieuw-Zeeland is, zou net zo goed de hemel kunnen zijn. Na drie en een halve week zijn we ervan overtuigd. God heeft al die jaren geleden een fout gemaakt en het land per ongeluk op aarde geplaatst. Dat de poorten van deze hemel dan ook streng bewaakt worden, mag geen verrassing zijn. Wie geen retourticket naar elk ander land ter wereld kan laten zien, komt het vliegtuig überhaupt niet in. Hoewel het lijkt alsof wij (die de rest van ons leven weer in een minderwaardig land zullen moeten slijten) aan het kortste eind trekken, heeft het mis. Kun je de teleurstelling op het gezicht van de Nieuw-Zeelander voorstellen als Petrus, na zijn dood, de hemelpoorten voor hem opent en hij de hemel die God daarboven heeft gecreëerd aanschouwt?
En wat als God daadwerkelijk een fout heeft gemaakt met de hemel? Zou de hel dan ook…? Ja. Vermoedelijk brachten wij daar ook al een bezoek aan. We troffen er dan wel geen gehoornde rode duivels aan, maar ik kan eerlijk zeggen dat de smaak van koriander en masala net zo’n grote marteling is. Wil dat zeggen dat Nieuw-Zeeland helemaal perfect is? Natuurlijk niet. Want het land is zo perfect dat we vermoeden dat, als God het niet was, Walt Disney het ooit gebouwd heeft. Dat er achter de struiken stiekem geurkaarsen worden gebrand en alle harmonische bos geluiden eigenlijk afkomstig zijn van strategisch geplaatste geluidsboxen. Dat het gras met verf net wat groener is gemaakt en de lucht wat blauwer. Dat de prachtige uitzichten geprojecteerd worden op levensgrote schermen en de vriendelijke inboorlingen (allemaal) acteurs en actrices zijn. Pas als het begint te regenen, worden we teruggebracht naar de realiteit. Met een glimlach hoor ik een Nieuw-Zeelands stel dat ons voorbij loopt klagen. Waarover? Het enige waar men in de hemel over kan klagen natuurlijk. Het weer. En heel even, voel ik mij helemaal thuis.
