Iets meer dan een week geleden kwam ik terug uit Las Palmas. Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb gehad, keek ik er ook naar uit om iedereen weer te zien. Zes weken zijn namelijk zo om, en voor ik het weet zit ik dadelijk met mijn zusje in de trein naar Schiphol, onderweg naar onze eerste bestemming. De komende weken ga ik dus de allerlaatste dingetjes regelen, gesprekken met mijzelf in mijn hoofd in het Spaans voeren (gezellig) en heerlijk eten en drinken met mijn familie.
Wij hebben namelijk een heerlijke zuiderse mentaliteit. Een dag niet lekker gegeten en gedronken is een dag niet geleefd bij ons thuis. Ik kan rustig drie maanden buiten de deur in Las Palmas eten en drie kilo afvallen, maar na twee weken thuis zitten die kilo’s er zo weer aan. Het is koud en ik heb honger. Als ik naar buiten loop om wat walnoten te eten, vraagt mijn moeder mij vriendelijk om de noten van de eekhoorn niet op te eten. Toen ik nog met mijn zusjes samen woonde, kreeg ik dan ook altijd de schuld als iets was opgegeten. Aangezien ik in 99 van de 100 gevallen ook de schuldige was, was dat ook niet erg. Behalve als je dan het gezicht van je zusje ziet als je al haar zorgvuldig in kleine zakjes verdeelde zak chips helemaal hebt opgegeten. Sorry! Maar zelf kunnen zij er ook wat van. Als we bij pap en mam op bezoek komen (om samen te eten) lopen we ze nog net niet voorbij in onze gang naar de snoeplade. Zit er wat lekkers in? Die teleurstelling iedere keer als daar alleen papa’s chocolade met 85% cacao in ligt. We zijn er allemaal wel eens ingetrapt. (Suus trapt er zelfs af en toe nog steeds in.) Om vervolgens het blokje chocolade weer uit te spugen. Niet te eten…
Gelukkig kan mijn moeder heerlijk koken en is de snoeplade al snel weer vergeten. Tijdens het eten drinken we gezellig een flesje wijn. Als het hele gezin bij elkaar is, vloeit de alcohol rijkelijk en wordt iedereen flink op zijn nummer gezet. Een domme opmerking achtervolgt je de rest van je leven. De alcohol heeft dat deel van ons geheugen helaas nog niet aangetast. Soms, zoals ook vanavond, krijgen we bezoek. Dat betekent weer een hele avond eten, lachen en drinken. Dat betekent ook dat de glasbak bij ons in de buurt morgen weer geleegd moet worden. Vanavond is er een nieuweling bij. Die wordt van te voren altijd zorgvuldig geïnstrueerd: wie te langzaam eet, eet niet. De eerste keer doen we altijd rustig aan, maar bij de tweede keer dien je je al aangepast te hebben aan ons niveau van (vr)eten.
Gelukkig is eten, drinken en elkaar pesten niet het enige wat we binnen onze familie doen. We zijn ook heel lief tegen elkaar. Zo noemt Suus onze moeder liefkozend ‘moesje’. Al vindt mijn moeder dat minder lief. Het klinkt inderdaad alsof ze een tachtigjarig besje is, dat de hele dag uit het raam naar de vogels en de eekhoorn kijkt. Ze is inderdaad geen oud besje. Wel kijkt ze graag door het raam naar de eekhoorn. Dat hoort ze dan ook voortdurend van ons. Ik hoop niet dat ze dit leest voor vanavond. Ik ben bang dat ik dan niets meer te eten krijg. Gelukkig liggen er nog walnoten voor de eekhoorn buiten.
