Ben jij helemaal in je element in ongemakkelijke en of vervelende situaties en vind jij niets heerlijker dan jouw ogen uit je kassen te laten rollen van verbazing, dan wel verbijstering of verontwaardiging? Vergeet die dure wereldreis! Daarvoor hoef je geen jaar lang elk dubbeltje in Zwitserland om te draaien om vervolgens nog steeds – net niet – dat biertje of die snicker op reis te kunnen betalen. Ongemakkelijke, blog-waardige, situaties doen zich ook in Nederland voor. In mijn ervaring lenen twee zaken zich daar namelijk uitstekend voor: Marktplaats en een willekeurige datingapp.
Aan deze eerste ga ik op dit moment geen woorden vuil maken. Die bewaar ik wel voor de psychiater – mocht ik er ooit één nodig hebben. Die zal er tegen die tijd goud geld aan hebben verdiend. Een Marktplaats-trauma loop je namelijk vrij gemakkelijk op. Wanneer je het geld dat je daadwerkelijk aan die kast verdient afzet tegen de stress en ergernis die de verkoop ervan teweegbrengt, kun je concluderen dat het beter is om dat ‘kutding’ maar gewoon direct weg te geven aan een vriend of kennis. Maar dat terzijde. Ik was van plan om jullie mee te nemen in de wereld van het daten. De wereld die door sommigen wellicht als ‘spannend’ wordt ervaren, maar die ik voornamelijk bestempel als ‘het noodzakelijk kwaad’. Verhalen die veel gelukkige stellen met veel (leed)vermaak aanhoren. Over hoe wij, vrijgezellen, blijven spartelen in de zee die echt niét vol vis zit. Eerder vol plastic en andere troep.
En dit is meteen een mooie brug naar Badoo. Een gratis datingapp waar men, in tegenstelling tot Tinder, gewoon Netflix met elkaar wil kijken. Niks geen gechill. Of tenminste, niet alleen máár gechill. Helaas word ik, na het installeren van de app, dezelfde dag nog uit mijn droom geholpen. Ik geloof namelijk dat er geen plek in Nederland is waar zó veel overtredingen op de Nederlandse taal worden gemaakt als hier. Los van alle mannen wiens eerste taal niet Nederlands is of de mannen die dyslectisch zijn. Dat is geen probleem, maar niemand gaat mij wijsmaken dat alle dyslecten en immigranten van Nederland zich op deze app verzameld hebben. Zij weten wel beter. Hoop ik voor ze.
Maar desondanks baan ik mij (optimistisch of wanhopig – wie het weet mag het zeggen) een weg door alle mannen die van “rijzen” houden. En mét succes. Ik ontvang een spontaan berichtje van een man die zowel langer als ouder (maar niet te oud) is. Tot het moment dat hij mij vraagt of ik op mijzelf woon. Hoewel ik dat op 31-jarige leeftijd nog best geoorloofd vind wanneer je je huis en je inboedel hebt verkocht om een jaar op reis te gaan, kon het zijn goedkeuring niet wegdragen. Het feit dat het tijdelijk (maximaal een half jaar) is, ging bij hem het ene oor in en het andere uit. Want waar hij vooral aanstoot aan nam is niet het feit dat ik tijdelijk bij mijn ouders woon, maar het feit dat ik op dit moment geen huiseigenaar ben. Iets dat volgens hem noodzakelijk is voor een stabiele toekomst. Na mijn openhartigheid over mijn huidige (t)huissituatie, volgt van zijn kant het ene na het andere vooroordeel. Ik was een flierefluiter, die niet goed over de toekomst nadacht. Iemand die onbedacht voor lange tijd op reis gaat, en daardoor al haar spaargeld er doorheen heeft gejaagd. Een sloeber, die weigert mee te draaien in de huidige maatschappij en te investeren in zoiets essentieels als een eigen huis. En is dat het ergste? Nee. Na zijn relaas wenst hij mij veel succes met het vinden van een ‘reismaatje’. Geen levenspartner, met wie ik lief en leed kan én wil delen. Nee, een reismaatje. Want meer kan een flierefluitende, onstabiele 31-jarige die nóg bij haar ouders woont toch niet willen of verwachten?
Het is afwachten hoe lang het duurt voordat de noodzakelijkheid verdwijnt, ik uit pure frustratie het asiel bel om te vragen hoeveel katten ik het beste kan nemen om het tekort aan leuke, vrijgezelle mannen te compenseren en ik mij uiteindelijk iedere avond op de bank nestel om mijn katten (mét babystem) te vertellen over het kwaad dat daten heet. Ik gok, niet lang.
