Met glinsterende ogen ontkurken we onze eerste fles wijn. Op de zelf gestookte, naar gootsteenontstopper smakende, brouwsels uit Nepal na hebben we sinds het verlaten van het vliegtuig in Kathmandu geen druppel meer gedronken. En hoewel onze eetlust nog niet volledig is teruggekeerd, eten we in ieder geval weer normale porties en lijken we opnieuw aardig in vorm te zijn. Dat ik daarbij uitsluitend naar onze conditie verwijs, moge duidelijk zijn.

Het idee dat vrouwen beschaafde wezens zijn is achterhaald. Verkeerde je nog in die veronderstelling? Jammer dan. Want dat wat ons al anderhalve week in de ban houdt, is alles behalve beschaafd. Hoewel het ons uiteindelijk op het vliegveld in Kuala Lumpur wist te vellen, zijn wij ervan overtuigd dat het al lang daarvoor, in India, in gang werd gezet. Dat een schijnbaar onschuldig bakje mayonaise…

Vier antibioticapillen tegen de ontsteking, acht paracetamols vanwege haar verhoging, zes diarreeremmers om te voorkomen dat ze haar broek vol schijt, drie pillen om haar eetlust op te wekken en drie codeïnepillen om de pijn te bestrijden. Dat ze die laatste niet wil slikken omdat ze bang is dat ze de drang om naar het toilet te gaan dan niet meer voelt en de campervan (ondanks de diarreeremmers) alsnog onder kakt…

Vanuit Uttar Pradesh reisden we naar Rajasthan, Punjab, Himachal Pradesh en Delhi. In deze vijf deelstaten bezochten we elf steden en beleefden we zowel hoogte- als dieptepunten. Dat ik daarbij als eerste aan de ontmoeting met de guru in Jaipur moet denken, is geen verrassing. Dat was een absoluut hoogtepunt. De Taj Mahal in Agra, de pizza die we in Jaipur aten en de stadswandeling (met lunch) in Jodhpur?

Wie zich in India van de ene naar de andere plek wil verplaatsen, hoeft niet lang te wachten. De kans dat je bij het verlaten van je hostel al door vijf tuktuks wordt overreden, is namelijk groot. Zij brengen je graag naar je plaats van bestemming. Of ergens anders, zolang er maar wordt betaald. Dat betekent dat jij niet op zoek hoeft te gaan naar hen. Want voordat jij überhaupt het besluit nam om je te gaan verplaatsen…

Je hoeft niets te kopen, alleen maar te kijken. Dat er daarbij niet letterlijk een pistool tegen je hoofd wordt geplaatst omdat dat wettelijk waarschijnlijk niet is toegestaan – daar is ook alles mee gezegd. Nadat je vijfhonderd keer je hoofd hebt geschud, vriendelijk aangaf dat je echt geen omslagdoek (of vijfentwintig) kunt gebruiken en je je afvraagt hoe je in hemelsnaam in deze winkel terecht bent gekomen…

Stilletjes knielen we neer in het lange gras. De mist, die er al een paar dagen hangt, blokkeert niet alleen ons zicht, maar voorkomt ook dat we ons aan de zon kunnen warmen. Met beide handen wrijf ik daarom stevig over mijn armen. Het thermoshirt, dat ik krampachtig over mijn jack heb aangetrokken, blijkt een geschenk uit de hemel. Dankzij de grijsgroene kleur ga ik perfect in de omgeving op. Dat ik daaronder…

De Nepalese bus is, naast een betrouwbaar vervoersmiddel, vooral ook een middel van groot vermaak gebleken. Terwijl ik met open mond de discussie tussen een Frans koppel en de busmedewerker volg, graai ik met mijn hand in een denkbeeldige bak popcorn. Dat alle plaatsen in de goedkope bus al uitverkocht waren, doet er ineens niet meer toe. Dit zijn eersteklas plaatsen in een eersteklas…

Als ik ook mijn zomerjurkje pak om aan te trekken, kijkt mijn zusje mij bevreemd aan. Het is vier uur ’s nachts en buiten vriest het twintig graden Celsius. Ik negeer haar blik en voeg het zoveelste laagje kleding toe. Hoe warmer, hoe beter. Vermoeid plof ik neer op het bed. Het was een korte nacht en ik heb geen oog dicht gedaan. Hoofdpijn, misselijkheid en de angst dat ik een hersenoedeem op zou lopen…

“Als jij even naar buiten gaat om een beetje hout te sprokkelen, dan mogen wij vannacht misschien wel op de vloer naast de kachel blijven slapen.” Met mijn liefste glimlach kijk ik mijn zusje aan, maar ze hapt niet. Na vijf dagen lopen zijn we aangekomen in het Tilicho Hotel in Manang en nu, op een hoogte van 3.500 meter, beginnen we de kou steeds meer te voelen. Niemand kijkt dan ook vreemd op als we met onze jas…