Eerste Kerstdag. Terwijl de rest van de wereld vandaag en morgen nog een extra knoopje losmaakt om het kerstdiner naar binnen te kunnen schuiven, kauwen wij op een mueslireep. En nee, dan heb ik het niet over die heerlijke repen van de Albert Heijn met chocolade erin. Ben jij gek? We zijn al zes dagen op reis. Die zijn al lang op. Dit is er een die we in de ‘supermarkt’ in Kathmandu hebben aangeschaft. Te duur…

“Pardon, mag ik u iets vragen?” Nog voor de man kan antwoorden drukt mijn zusje de plattegrond onder zijn neus. “Pashupatinath?”, gaat ze verder terwijl ze de bezienswaardigheid op de kaart aanwijst. De man schudt zijn hoofd. “Dat is te ver om te lopen”, antwoord hij. Vermoeid en een beetje gefrustreerd kijken mijn zusje en ik elkaar aan. We zijn al anderhalf uur op pad, en nog geen stap dichter bij ons doel.

Iets meer dan een week geleden kwam ik terug uit Las Palmas. Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb gehad, keek ik er ook naar uit om iedereen weer te zien. Zes weken zijn namelijk zo om, en voor ik het weet zit ik dadelijk met mijn zusje in de trein naar Schiphol, onderweg naar onze eerste bestemming. De komende weken ga ik dus de allerlaatste dingetjes regelen, gesprekken met mijzelf…

De tijd is omgevlogen. Op zes augustus, een zondagavond, zat ik nog met vier anderen in een klaslokaal om de multiple choice toets te maken die mijn niveau moest bepalen. Op goed geluk kruiste ik de antwoorden aan, en wist hiermee mijn waardeloze mondelinge toets te compenseren. Veel verder dan het noemen van mijn naam en de reden waarom ik graag Spaans wilde leren, kwam ik niet.

Het weekend is bijna voorbij en morgen moet ik alweer naar school. Na vier weken is het opnieuw de eerste maandag van de maand. Ik heb van mijn lerares het akkoord gekregen om naar het volgende niveau te gaan. Ik heb er zin in, maar het zal nog intensiever worden. Naarmate het niveau hoger wordt, worden de klassen kleiner. Slechts één persoon van mijn vorige klas gaat met me mee. Maar hij blijft maar een week.

Iets meer dan een week geleden kwam Linsey mij op Las Palmas opzoeken. Op dat moment had ik er bijna zes weken op zitten en zat ik op de helft van mijn verblijf op dit prachtige zonnige eiland. In die zes weken heb ik, onder meer, twaalf verschillende (tijds-)vormen geleerd. Wanneer ik de verschillende vormen correct uit elkaar kan houden, kan ik in het Spaans van alles vertellen: iets over het verleden, het heden…

De voordeur die open en dicht gaat. Het geluid van wielen die over de tegelvloer rollen, liftdeuren die open en dicht gaan en koffers die in en uit de lift worden getild. Nieuwe stemmen in de keuken. Het is de eerste maandag van de maand. Alle niveaus beginnen weer van voor af aan en een weekend lang druppelden nieuwe studenten het gebouw binnen. In plaats van Spaans, klinkt er weer volop Engels bij het ontbijt.

Afgelopen maandagochtend begon mijn vierde schoolweek in Las Palmas, Gran Canaria. Hoewel ik het in de weken ervoor enorm naar mijn zin heb gehad, was gisteren alles ineens anders. Ik was beter uitgerust, zelfverzekerder over mijn Spaanse taalvaardigheden en ik had het gevoel alsof ik ‘geland’ was. Na ruim drie weken was het eindelijk zo ver: gevoelsmatig begon ik het Spaanse leven te omarmen.

Vier jaar lang werkte ik op kantoor en merkte ik dat mijn conditie naar een dieptepunt aan het zakken was. Als ik van de tweede naar de vierde verdieping liep om met een collega te overleggen, moest ik eerst op adem komen voordat ik überhaupt een gesprek kon starten. Tijdens presentaties hapte ik naar adem. En na een lange dag was ik vaak te moe om nog te gaan sporten. Bijna een jaar lang deed ik naast mijn werk…

Thuis werd ik jarenlang ‘structopaatje’ genoemd en voor de grap legden mijn zusjes mijn bestek scheef naast mijn bord. Met glinsterende ogen keken ze mij dan aan. In afwachting of ik het bestek weer recht zou leggen. Natuurlijk deed ik dat. Soms ben ik koppig – en ik wil ook best een punt maken. Maar waarom zou ik? Ik geef toe dat ik gesteld ben op orde. Ik heb een hekel aan rommel, prulletjes en tierelantijntjes.